Regie: Karin Camerik
Gezien op zondag 12 december 2004 in Theater De Poort
"Nu schrijf ik van die merkwaardige stukken, waarin niets duidelijk is, gebrek
aan scherpte zelfs de hoofdrolspeler is, zoals het naar mijn mening niets anders
kan zijn, wanneer men het hele scala van de werkelijkheid, met inbegrip van haar
karakter, beschaving, gevoel slechts bij benadering volledig wil waarnemen".
Aldus de schrijver zelf!
Als dan ook de regisseur de toeschouwers van tevoren in de foyer van De Poort
vertelt, dat ze geen begrijpend verhaal, met een kop-lichaam-staart, te zien
gaan krijgen, maar een fragmentarische voorstelling die je maar over je heen
moet laten komen, dan wil je er toch wel even voor gaan zitten, nietwaar?
Slotkoor kent 3 bedrijven "Zien en gezien worden" "Lorenz voor de spiegel" (uit
de wereld van de vergissing) en "Van nu af aan".
In het eerste bedrijf poseert men voor een groepsfoto, waarbij de fotograaf
zenuwachtig vanuit allerlei posities fotografeert. Heel gestructureerd en
gedisciplineerd met een sterke tekstzegging, maar dat was dan ook alles.
Het tweede bedrijf was veel interessanter. De architect Lorenz raakt volledig in
de ban van zijn opdrachtgeefster Delia die hij per ongeluk naakt in de badkamer
verrast. Mooie rollen van Martijn Klabbers en Marion Duinmayer. Er volgt een
stortvloed van scènes, waarin o.a. Jeroen Smit en Edith Swinkels opvielen, maar
ook de anderen lieten blijken met dit genre overweg te kunnen.
De scènes zijn nauwelijks na te vertellen, maar je zou ze kunnen samenvatten met
woorden als: Chaotisch, verwarrend, poëtisch, grof, onbegrijpelijk, maar ook wat
de uitvoerenden betreft: Mooi stil spel, expressie en choreografische
hoogstandjes, kortom een boeiend stukje toneel.
Het derde bedrijf kwam helaas wat minder uit de verf. M.u.v. Bineke Dijkstra,
die de dronken moeder heel beheerst vertolkte. Foske Meerloo als Anita was in de
scène in het café zeker overtuigend, maar haar monoloog aan het einde was een te
zware opgave voor haar.
Adodvs heeft een bijzondere voorstelling gegeven, die niet door alle
toeschouwers werd gewaardeerd.
Henk van Veen, Haghespiegel januari 2005