'Pens’ van Adodvs gaf aan dat ook in verrassende ambiances het toneel kan groeien
Voorstelling gezien op 10 juni 2005

Adodvs liet zijn geachte publiek in het ongewisse. Als je de aangekondigde voorstelling wilde bezoeken dan was het startadres een gezellig etablissement in de buurt van de speelplaats. Je moest je voegen naar een door de groep uitgedacht gedragspatroon om zo te komen waar men je wilde hebben; een kelderruimte van een leegstaand kantoorgebouw, waar dan in alle collectiviteit naar toe werd gewandeld ... Daar moest het dan gebeuren: daar was de speelvloer van de vereniging (tijdelijk?) gevestigd. Daar ook gingen we de voorstelling zien. Verder waande je je in een heus schouwburgje en daar moet je dan ook in geloven om enige theatrale sfeer te kunnen oproepen die althans ik broodnodig had om daarin te kunnen geloven en mij te vereenzelvigen met de toneelspeelkunst waar het allemaal toch om begonnen is. De kelderruimte waarin ik terechtkwam was gereed gemaakt voor de ontvangst van publiek en spelers en (dat kon ik constateren aan de hand van de vakkundig aangebrachte technische uitrusting) daarom kon wat mij betreft het spel beginnen.

'Pens' is een toneelwerk dat werd geschreven door Judith de Rijke en dat geregisseerd werd door Serge Metselaar. Even een tekstje stelen uit de begeleidende programma-flyer: Een familie leeft in een kelder. Dochter wacht op prins op het zwarte paard. Moeder probeert te vergeten en dompelt zich onder in waanzin. Zoon praat niet meer en klust in zijn hok. Vader kijkt tv. Het is de verjaardag van Lilly. Lilly is dood. Lilly komt op visite. Een zwarte tragikomedie waarin iedereen, op zijn eigen manier, contact wil.... Ik heb altijd respect voor diegene die een plot verzint om uit te werken in een toneelstuk. Nu weet ik dat er toneelstukken geschreven zijn die geschikt zijn om te lezen, niet om op de planken te verbeelden. Ik had de neiging dit van toepassing te verklaren op hetgeen zich voor mijn ogen ontrolde. Op basis van hetgeen ik aanhaalde vanuit de programma-flyer, was dat ook niet zo'n rare gedachte.
Ik ervoer, naarmate de voorstelling vorderde, dat het beroemde kwartje traag ging vallen en uiteindelijk toch op z'n plaats viel. Dat komt omdat de regie van Serge Metselaar de vermoedelijke emoties van de familieleden nadrukkelijk uitspon en er soms lelijke contrapunten in de tekstbehandeling tot leven kwamen. Het tempo waarin de voorstelling zich voltrok behoedde mij voor lang nadenken over die onvolkomenheden in stemgeluid presentatie. Ik ben niet zo'n liefhebber van dergelijke uitingen, ook al zijn ze functioneel, b.v. om de waanzin te onderbouwen. Mijn oren en mijn gevoel zeggen daarover andere zaken.

In elk geval zou Adodvs zichzelf niet zijn als er bij deze voorstelling geen prestigieuze voorbereiding aan ten grondslag had gelegen; als er geen goede mise-en-scène en rolkennis zou zijn. In die verrassende ambiance viel het spel op van Janine de Jager als de moeder, van Petra Delsing als de dochter en van Marion Duinmayer als Lilly. Zij droegen de voorstelling met elan naar een prachtig slot. In deze ietwat geforceerde theatrale speelomgeving viel mij de goede technische afwerking op, inclusief het radiografisch bestuurde transportapparaat dat als onderdeel van zijn rol bestuurd werd door Axel Spiessens als de zoon. Met zulke toneelvoorstellingen is het goed zich in deze toneelwereld met verve te manifesteren.

Ad van Buuren - Haghespiegel juni 2005